بالاخره روز موعود فرا رسید. بازی تیراختور – استقلال انعکاس وقایع تلخ و شیرین بازی این دو تیم در استادیوم آزادی خواهد بود. برای درک اهمیت فوق العاده این بازی کافیست یک یادآوری از گذشته نمائیم.
استقلال زخم خورده از تیراختور که از زمان صعود به لیگ برتر هیچ روز خوشی را مقابل این تیم تجریه نکرده بود در آن روز همه نیروهای دولتی و رسانه ای خود را بسیج کرده بود.
آقای فتح الله زاده مدیر عامل استقلال که یک فرد آذربایجانی الاصل خود فروخته می باشد به شدت بر اصل 10 درصد قانون حق میمان پافشاری می کند در حالیکه این قانون به مدت دهها سال توسط دو تیم پایتخت به حاشیه رانده شده بود و اکنون که آنان میدان را در دنیای واقعی به آذربایجان واگذار کرده بودند دست به دامان قوانین به حاشیه رانده خود شدند.
واقعیتهای بازی استقلال – تیراختور فصل 90-91 دور رفت استادیوم آزادی
دو ساعت مانده به بازی سوار اتوبوسهای بی آر تی مسیر تهرانپارس- آزادی شدم. تا میدان آزادی ورودیهای میدان مثل روزهای کاری شلوغ بود. از میدان آزادی تا استادیوم چند پارکینگ بزرگ مملو از خودروهای ضد شورش بود. هواداران استقلال با اطمینان وارد استادیوم می شدند اما هواداران تراختور مضطرب به نظر می رسیدند. مضطرب از اینکه چگونه نیروهای امنیتی با آنها برخورد خواهند کرد. بلیط را گرفتم و گیتهای بازرسی رسیدم. پرچم تیراختور را که با باد ملایم پاییزی صورتم را نوازش میداد و خیلی دوستش داشتم در درست گرفته بودم. مامور نیروی انتظامی یک نگاهی پرمعنا به پرچم من انداخت بعد به طرف کیسه زباله ای که بسیار بزرگ و مملو از پرچمهای تیراختور حرکت کرد.
گفتم : کجا میبریش
مامور نیروی انتظامی : این پرچم ممنوع هست. حرف X دارد !
دلم به درد آمده بود. واقعا ما الان در یک کشور غریبه هستیم ؟! در این کشور انگلیسی بنویس ، عربی بنویس، ارمنی بنویس، عبری بنویس.... اما ترکی ننویس. با خودم گفتم دستانمان را بستید زبانمان را چه خواهید کرد؟! خود را درمیان دوستانی یافتم که همه زخم خورده از این لطف نیروی انتظامی بودند. تا نزدیکی ورودیهای استادیوم که رسیدیم طنین فریاد " یاشاسین آذربایجان" همچون مرهمی بر دلهای زخم خورده می نشست و التیام می داد. ناخودآگاه سرعتمان را زیاد می کردیم تا خود را به سیل انبوه آنها برسانیم. اما تلخیهای آنروز تمامی نداشت. نیروهای امنیتی از خدا خواسته بنا به خواسته باشگاه استقلال و سازمان لیگ و اشخاصی خودفروخته همچون فتح الله زاده تا جایی که توانستند هواداران تراکتور را اذیت کردند تا جایی که هواداران سینه به سینه نیروهای امنیتی ایستاده بودند و باتومهای آنها هر لحظه ممکن بود آنها را مورد نوازش قرار دهد.
از سیل هواداران تیراختور خارج شدم و به آن سوی استادیوم که محل استقرار هواداران استقلال بود حرکت کردم. در میان آنها نشستم و دیدم چه بی دغدغه و راحت هستند تشسته اند تا بازی شروع شود اما چشمانشان به به آن سوی سرخگون استادیوم نظاره گر بود تا نتیجه کارزار هواداران تیراختو با نیروی انتظامی را ببینند. به سخنان هواداران استقلال گوش فرا میدادم تا واقعیتهای نگاه آنها به خودمان را بهتر درک کنم .
یکی از هواداران استقلال : این کجاش 10 درصد هست. کثافتها .... (فحش)
دیگری : این نیروی انتظامی باید حق این ندید بدیدها را کف دستشون بذاره. اینها هم واسه ما آدم شدن !
در همان لحظات بود که هواداران تیراختور دیوار امنیتی نیروهای ضدشورش را شکافتند و وارد استادیوم شدند و چه کسانی که به خاطر همین کار شجاعانه از دردهای باتومهای نیروی انتظامی بی دریغ نماندند.
سبزها و هیاهوی آنها برای هیچ
بازی استقلال – تیراختور در آزادی فرصتی برای رسانه های سبز بود تا گذشته سیاه خود را جبران نمایند و آهنگ یکی بودن و برابر بودن که به حق جامعه ایران تشنه آن هست را به جامعه تزریق کنند. واقعیت تلخ خشک شدن دریاچه اورمیه و به دنبال آن اعتراضات مردم آذربایجان محلی برای ایجاد این همدلی در میان اقشار مختلف مردم ایران شده بود، اما این درخت بدخیم نژادپرستی که خود آنها کاشته بودند آنقدر استوار شده بود که دیگر امیدی به اصلاح این درخت نبود. در واقع انتظار داشتند که درخت سیاه نژادپرستی آنها در یک روز مزین به گلهای زیبای بهاری همدلی و یکدلی بشود. همانطور که دیدیم در آنروز هیچ همراهی از طرف هواداران استقلال نشد و باز استادیوم آزادی مزین به شعارهای نژادپرستانه شد. باید بدانیم که این درخت سیاه باید از ریشه کنده شود و نهالهای سبز همدلی و برابری در جامعه ایران کاشته شود.
در جایی که نشسته بودم یک مرد با پسربچه اش فارسی صحبت می کرد. نظر من را به خود جلب کردند. آن پسربچه اصالتا هم فارس بود. به گفته پدرش عاشق تیراختور شده بود و از دو روز پیش پا تو یک کفش کرده بود که می بایستی تو این بازی در استادیوم باشد. چهره ان پسر معصوم و پرفکر نشان میداد. شوق حضور در میان خیل هواداران تیراختور . هوادارانی که همزبان او نبودند اما یک دل و همرنگ او بودند .
اهتزاز پرچمهای تراکتور بر فراز استادیوم در اواسط بازی بسیار شیرینتر از برد استقلال بود. در حقیقت ده پرچم برافراشته بر فراز استادیوم جواب به پرچمهای انداخته شده به کیسه زباله توسط نیروهای امنیتی بود .
آن روز که با برد تراکتور همراه بود پر از حوادث تلخ و شیرین بود که بدون شک پیروز آن " آذربایجان" بود و اکنون دور برگشت هست. نوبت ماست که بیرقهای تیراختور را به دست بگیریم و همچون سیلی خروشان بر دامنه های استادیوم سهند فرود آییم. به خاطر بدنهای باتوم خورده دور رفت، به خاطر پرچمهای منقش به نام مقدس آذربایجان که به کیسه زباله انداخته شدند. به خاطر کبوتر شهیدمان. به خاطر ملت همیشه تاریخ سازمان.
وعده ما روز یکشنیه ساعت 15:30 نهم بهمن ماه - استادیوم سهند
Tiraxtur1
]]>
شده است. خبرنگار ما گزارش داده که جمع کثیری از گربه های آزاد با راهپیمایی بزرگی خواستار جمع کردن جنازه از خیابان خودشان شده اند. خیابانی که سطل زباله های آن از چرخه زباله خارج شده و طبق قانون اساسی خیابان گربه های آزاد، تولید و خرید و فروش کیسه زباله و سطل زباله به هر نحو ممنوع و خاطیان به اشد مجارات خواهند رسید. اما جهانیان از پلاکاردهایی تظاهرات کنندگان حاوی " آخ خفه شدیم این موش خبر تابناک را به سطل آشغال بیندازید" کاملا متعجب شده و تیتر بیشتر خبرگزاریها به این رویداد مهم اختصاص یافته است. گفتنی است در اثر سوزش بسیار شدید، بوی بد این سوختگی محله گربه های آزاد تهران را بسیار آزرده است.
تابناک صحه گذاشت. کمیسیون پزشکی مجلس تیراختوریها نیزعدم استفاده به موقع از پماد ضد سوزش تیراختوری را یکی از دلایل مرگ بر شمرد. کمیسیون پزشکی همچنین در خبری مسرت بار از پماد ضد سوزش تیراختوری مدل 2012 و با برند تیراختورآسیایی پرده بردای کرد .پزشکان توانمند تیراختوری اعلام کردند تجربه مرگ موش خبر تابناک در اثر سوزش ما را بر این وا داشت که نسل جدیدی از این پماد را با کارایی بیشتر تولید و عرضه کنیم. هزینه تولید این پماد 10 تومان هست که به علت ارزش افزوده 900 درصدی آن این دارو با احتساب 5 درصد ارزش افزوده 145 تومان در بازار قابل خرید و فروش هست . قرار است عایدات فروش این پماد صرف اختراع و تولید واکسن ضد سوزش دشمنان تیراختور تا زمان قهرمانی آسیا شود .
سرمربی تیم تراكتورسازی گفت:حاضرم همین حالا قراردادم برای فصل بعد را امضا كنم.
